در آستانه 36سالگي!

اگر به کسی بگوییم که باید با فلان انسان ها همدردی کنیم و او بپرسد که چرا من باید با آنها همدردی کنم، پاسخی که می دهیم احتمالا این است که به او می گوییم، تصور کن خودت در آن شرایط بودی. آنگاه چه حسی داشتی؟ آیا انتظار نداشتی دیگران برایت همدردی کنند؟بعبارتی همه این ماجرای همدردی ما انسان ها به دیگران و یا کمک کردن های افراد به همدیگر، در نهایت ناشی از تصور آن مشکلات برای خود است. اگر ما نتوانیم چنین تصوری برای خود داشته باشیم و یا اینکه در تصورمان، درد و رنج آن فرد را نتوانیم بازسازی کنیم، احتمالا توان همدردی و کمک به دیگران هم نخواهیم داشت.ما عملا چیزی بنام همدردی نسبت به دیگران نداریم؛ در واق در آستانه 36سالگي!...

1-همه ما با وضعیت هایی مواجه شده ایم که حرفی زده ایم یا کاری کرده ایم و ازدرون احساس عذاب وجدان کردیم. این سوال همواره مطرح بوده که مرجع این وجدان کجاست؟ از کجا می آید؟ برخی معتقدند که این سیستم در نهاد و ذات ما از بدو تولد کاشته و جاسازی شده است و اگر در طول زندگی آسیب نبیند، عین ساعت کار میکند و ما را بطور ذاتی متوجه بدی ها می کند. همان که گفته می شود "ندای وجدان"؛ همانکه می گفت "وجدان شیرفرهاد!".بعبارت دیگر، زمانیکه می خواهیم دست به سوء استفاده از چیزی بزنیم، این ندای وجدان درونی ماست که به عذاب می افتد و ما را بهوش می کند.2-در روان شناسی اجتماعی، نظریه ای وجود دارد بنام نظریه نا هماهنگ در آستانه 36سالگي!...

انسان ها تا زمانیکه در حالت حیوانی زندگی می کردند، همه چیزشان طبیعی بود. مثل حیوانات که کاملا طبیعی زندگی می کنند و اینهمه حسابگری و پدرسوخته بازی که انسان ها دارند، جایی در زندگی آنها ندارد. مثل حیوانات، از خواب بیدار می شدند و غذایی شکار می کردند و می خوردند و احتمالا تا وعده غذایی بعدی شان، در جایی آرام می گرفتند.همه چیز از آنجا شروع شد که لایه متمایز کننده مغزی ما رشد کرد و به بدترین شکل ممکنه اش در امروز رسید و انسان را به خطرناک ترین و آزارگرترین و درنده خو ترین موجود هستی تبدیل کرد.موجودی که بر خلاف نسل اولیه خود، فقط برای غذا خوردن و رفع نیاز، درنده خویی مصلحتی ندارد بلکه هم بخاطر ز در آستانه 36سالگي!...